30 سپتامبر 2026- تحقیقات جدیدی که در اجلاس سالانه انجمن اروپایی مطالعه دیابت (EASD) در میلان ایتالیا (۲۸ سپتامبر تا ۲ اکتبر ۲۰۲۶) ارائه و در نشریه «لنست» منتشر شده، نشان می‌دهد که برای افراد مبتلا به دیابت نوع ۲ که در معرض خطر بالای بیماری‌های قلبی-عروقی هستند، مصرف روزانه یک عدد قرص اورفورگلیپرون ایمنی قلبی-عروقی مشابهی با تزریق روزانه انسولین «گلارژین» دارد، در حالی که بهبود بیشتری در کنترل قند خون و کاهش وزن ایجاد می‌کند. با این حال، عوارض جانبی گوارشی با مصرف اورفورگلیپرون شایع‌تر بود که منجر به قطع درمان در تعداد بیشتری از بیماران شد. این مطالعه توسط شرکت «ایلی لیلی»، تولیدکننده اورفورگلیپرون، تأمین مالی شده است.
پژوهشگران از جمله دکتر کلارا کلاین، مدیر واحد تحقیقات بالینی غدد، دیابت و چاقی در دانشگاه کارولینای شمالی در چپل هیل و همکارانش، گفتند: مصرف روزانه اورفورگلیپرون خوراکی می‌تواند جایگزینی برای تزریق روزانه انسولین گلارژین برای این بیماران باشد. اورفورگلیپرون یک «آگونیست گیرنده GLP-1 » خوراکی و غیرپپتیدی است که در آوریل ۲۰۲۶ در ایالات متحده و در اوت ۲۰۲۶ در بریتانیا برای درمان چاقی تأیید شده است. در حالی که برخی آگونیست‌های گیرنده جی‌ال‌پی-۱ پپتیدی دارای مزایای اثبات‌شده قلبی-عروقی هستند، ایمنی قلبی-عروقی نوع غیرپپتیدی این داروها پیش از این مطالعه نشده بود.
انسولین گلارژین یک شکل طولانی‌الاثر و مصنوعی از انسولین است که روزی یک‌بار برای کنترل قند خون استفاده می‌شود. در افراد مبتلا به دیابت نوع ۲، این دارو در مراحل پیشرفته‌تر بیماری، زمانی که سایر داروها دیگر نمی‌توانند قند خون را به‌طور کافی کنترل کنند، تجویز می‌شود. این دارو سطح پایۀ پایداری از انسولین را برای حدود ۲۴ ساعت فراهم می‌کند.
بررسی ایمنی قلبی-عروقی در بیماران پرخطر
هدف این مطالعه مقایسه اثرات اورفورگلیپرون و انسولین گلارژین بر بروز حوادث عمده قلبی-عروقی (MACE) در بزرگسالان مبتلا به دیابت نوع ۲ و چاقی یا اضافه‌وزن بود که در معرض خطر بالای قلبی-عروقی قرار داشتند. شرکت‌کنندگان دارای دیابت نوع ۲، ریسک بالای قلبی-عروقی، هموگلوبین گلیکوزیله (HbA1c، معیار کنترل قند خون) بین ۷.۰ تا ۱۰.۵ درصد و شاخص توده بدنی (BMI) حداقل ۲۵ کیلوگرم بر متر مربع بودند. آن‌ها تحت درمان با حداکثر سه داروی کاهنده قند خون (متفورمین، سولفونیل‌اوریا و/یا مهارکننده‌های SGLT2) قرار داشتند. تمامی شرکت‌کنندگان دارای بیماری قلبی-عروقی یا بیماری مزمن کلیوی تثبیت‌شده بودند.
شرکت‌کنندگان به‌صورت تصادفی با نسبت ۱ به ۱ تقسیم شدند تا روزانه یک‌بار داروی اورفورگلیپرون خوراکی با حداکثر دوز قابل‌تحمل (کپسول تا ۳۶ میلی‌گرم [قرص ۱۷.۲ میلی‌گرمی]) یا یک تزریق روزانه انسولین گلارژین با دوز تنظیم‌شده دریافت کنند. هدف اولیه، اثبات این موضوع بود که اورفورگلیپرون در فاصله زمانی تا بروز یکی از چهار حادثه عمده قلبی-عروقی (موسوم به MACE-4: مرگ قلبی-عروقی، سکته قلبی غیرکشنده، سکته مغزی غیرکشنده یا بستری‌شدن به دلیل آنژین ناپایدار) نسبت به انسولین گلارژین کم‌اثرتر (غیر ایمن‌تر) نیست.
ایمنی قلبی-عروقی قابل‌مقایسه، بهبودهای متابولیک بیشتر
این مطالعه ۲۷۴۹ شرکت‌کننده را شامل شد: ۱۳۷۱ نفر در گروه اورفورگلیپرون و ۱۳۷۸ نفر در گروه انسولین گلارژین. از کل شرکت‌کنندگان، ۸۵.۹ درصد بیماری قلبی-عروقی تثبیت‌شده و ۳۷.۵ درصد بیماری مزمن کلیوی داشتند. میانگین سنی ۶۳ سال، هموگلوبین گلیکوزیله۸.۲ درصد و شاخص توده بدنی۳۳ کیلوگرم بر متر مربع بود. در طول یک پیگیری دو ساله، پیامد اولیه در ۵۷ نفر (۴.۲ درصد) از گروه اورفورگلیپرون و ۶۷ نفر (۵.۰ درصد) از گروه انسولین گلارژین رخ داد. اورفورگلیپرون آستانه آماری برای عدم‌مغایرت با انسولین گلارژین را برای MACE-4تأمین کرد. نسبت خطر آن ۱۶ درصد کمتر بود، اما این تفاوت از نظر آماری معنادار نبود.
در مورد سایر پیامدهای ثانویه کلیدی، اورفورگلیپرون عدم‌مغایرت و برتری خود را نسبت به انسولین گلارژین برای HbA1c(تفاوت درمان تخمینی ۰.۵۰- درصد) و همچنین برتری در کاهش وزن بدن (تفاوت درمان تخمینی ۸.۹- درصد) نشان داد. کاهش میانگین HbA1c و وزن بدن با اورفورگلیپرون در مقایسه با انسولین گلارژین در طول ۱۰۴ هفته درمان، پایدار ماند.
عوارض گوارشی بیشتر، افت قند خون کمتر
عوارض جانبی گوارشی در ۶۲.۱ درصد از شرکت‌کنندگان گروه اورفورگلیپرون و ۱۴.۲ درصد از گروه انسولین گلارژین گزارش شد. افت قند خون (هیپوگلیسمی) بالینی معنادار یا شدید (گلوکز کمتر از ۳ میلی‌مول در لیتر) در ۶.۸ درصد از گروه اورفورگلیپرون و ۱۹.۲ درصد از گروه انسولین گلارژین رخ داد. مجموعاً ۶۲ مورد مرگ در طول مطالعه گزارش شد که تقریباً تمام آن‌ها (به‌جز یک مورد در گروه انسولین) نامرتبط با درمان تلقی شدند.
پژوهشگران گفتند: «در افراد مبتلا به دیابت نوع ۲ با خطر بالای قلبی-عروقی، ایمنی قلبی-عروقی اورفورگلیپرون با اثبات عدم‌مغایرت با انسولین گلارژین در رابطه با حوادث جدی قلبی-عروقی تأیید شد. عوارض جانبی گوارشی شایع‌ترین دلیل قطع درمان با اورفورگلیپرون بود، در حالی که افت قند خون بالینی با اورفورگلیپرون کمتر از انسولین گلارژین رخ داد. این یافته‌ها از اورفورگلیپرون به عنوان یک گزینه درمانی خوراکی و روزانه حمایت می‌کند.»
مزایای بالقوه فراتر از کنترل قند خون
نویسندگان خاطرنشان کردند که اثرات مشاهده‌شده قبلی اورفورگلیپرون بر فاکتورهای خطر قلبی-متابولیک در افراد با ریسک بالای قلبی-عروقی تأیید شد. یافته‌های جدید این مطالعه نشان می‌دهد که اورفورگلیپرون ممکن است با بهبود در شاخص‌های عملکرد و آسیب کلیوی مرتبط باشد.
دکتر کلاین گفت: «مطالعه ACHIEVE-4ایمنی اورفورگلیپرون را تأیید کرد و در عین حال بهبودهای بالینی معناداری در کنترل قند خون و وزن نشان داد. این نتایج در کنار سهولت استفاده از یک داروی خوراکی که نیازی به ناشتایی یا محدودیت مصرف آب ندارد، پتانسیل اورفورگلیپرون را برای گسترش دسترسی جهانی به درمان‌های مؤثر دیابت برجسته می‌کند.»
منبع:
https://medicalxpress.com/news/2026-09-daily-pill-alternative-insulin-diabetes.html